Tann sama dagin, sum vit vóru á Stovuni, vóru vit eisini á Sátuni. Vit vóru við "Fliðuni". Øssur var bátsmaður, og vit báðir, Hans, fóru upp. Tað er heilt lætt at koma at og at sleppa upp á teirri vestaru síðuni. Eisini her mátti mann undrast á, hvussu rúmsátt tað er, tá ið mann er komin uppá.

At navnið Sátan er eitt samanburðarnavn, er so eyðsýnt, tí ytst út ímóti havinum stendur hasin kletturin, ið er átøkur hoysátu.
Rivtangin, sum er eitt sindur vestan fyri Sátuna, er ein kendur streymtangi, men Sátan er eisini ein streymtangi. Ein av teimum gomlu plagdi at taka nakað soleiðis til í sambandi við streym: "Rørt tú heim við landinum, og vestfallið ikki er komið á Rivtanganum, so møtir tú tí á Sátuni, men ert tú so mikið seinur á veg, at vestfallið er komið á Rivtanganum, so er tað fráskotið á Sátuni".
----